یادداشت روز پزشک…

با سلام و درود
فرصتی یافتیم تا راجع به یکی از مباحث مهم که بین مردم ایران باعث آسیب شده را مورد بحث و بررسی قرار دهیم. طبیعتا زبان و مدل بیان کلمات یکی از اصلی ترین نعمت های روی زمین است که هر شخص و هر ملت و مردمی این ثروت را داشته باشند بدون صرف هزینه ای می توانند زیباتر، پرانرژی و بی آفت تر زندگی کنند.
زبان فارسی با داشته های فراوانش در زمینه خزانه کلامی، مدل بیان، شعر و شاعری زبانزد تمام جهانیان است. امروز به وضوح دیده میشود که از بزرگترین فقرهایی که در حال حاضر بر مردم ایران غلبه پیدا می کند فقر زبان و بخصوص دورشدن از زبان اصیل ایرانی است.
زمانی این موضوع دارای اهمیت می شود که ما زبان شناسان و بزرگان علم و ادب را تا از دست نداده ایم فرصت داریم به صداوسیما و مجالسمان بیاوریم و قدرت زیبایی کلام و مدل مبادله انرژی توسط زبان فارسی را به نسل جدید خودمان بیاموزیم. این شکستن حرمت زبان فارسی که در بین جوانان اتفاق افتاده و یک ترکیبات کلامی دو رگه و یا هیبرید بین زبان فارسی و زبان غربی ایجاد کرده و باعث بی شناسنامه شدن ما ایرانی هاست. من توصیه ام این است که تلاش کنیم این اتفاق ناگوار بیشتر ادامه پیدا نکند، ما در بحران کلامی بین مردم هستیم، فقر کلامی توانسته آسیب های زیادی را به احساسات، عواطف و مدل زندگی ما ایرانیها بوجود بیاورد.
ما در بیان احساسات خوب و بد کلمات بسیاری در زبان فارسی داریم که از اونها اصلا استفاده نمی کنیم در زبان اصیل فارسی اشاره مستقیم معمولا کمتر و اشاره کلامی و چشمی بیشترین تاثیر را داشته اما الان کلماتی که بسیار معنای مستقیم بودن و راحتتر بگویم حرمت نگه نداشتن برای طرف مقابل هست به شدت ادا می شود و ما به سمت و سوی یک دایالوگ و گفت و گوی بدون فرهنگ فارسی یا بدور از فرهنگ فارسی مسیر زندگیمان را طی می کنیم و این مسیریست که بسیار خطرناک برای نسل آینده خواهد بود یعنی از دست دادن قدرت زبان مادری یا لطافت زبان مادری و یا از دست دادن رابطه زیبایی که بین یک جمع و یا دونفر روبروی هم به واسطه داشتن این ثروت بزرگ زبان فارسی اتفاق می افتد. پس برخود واجب دانستم از تمام مذهبیون و اهل مهمانی دادن ها و اهل مهمانی رفتنها، از تمام جمع نشینها، از تمام معلمین، دانش آموزان، دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج که به نحوی این پیام به ایشان می رسد درخواست کنم از بزرگان ادبیات فارسی در محفلهایتان کمک بگیرید تا شاهد انقراض لطافت و شیوایی کلام و زبان فارسی نباشیم. یقینا این ثروت به راحتی به دست نیامده و بزرگانی چون فردوسی و فارابی و حافظ و سعدی و دیگر بزرگواران ایران زمین خون دلها خوردند تا این زیبایی و شیوایی کلام حفظ شود و حیف است که ما به خاطر عدم توجه در ابعاد ملی به این موضوع زبان شیوای فارسیمان را از دست بدهیم و در محاوراتمان کمتر شاهد این باشیم.
به امید روزی که با همت ملی ما بتوانیم زیبا گفتن، زیبا شنیدن، لطیفه گفتن، لطیفه شنیدن و آرمانهای بلند ایرانیمان را در بازبینی زبان فارسی بدست بیاوریم.

نویسنده مطلب: دکتر مهدی فهیمی