طب سنتی تعارضی باپزشکی نوین ندارد

علوم پزشکی نوین نه تنها در تعارض ونتاقض با علوم پزشکی قدیم وسنتی واسلام نبوده ونیست بلکه با اندکی مطالعه وتامل در تاریخ پزشکی وتکامل آن ،روشن می شود که زیر ساخت وسرشاخه اکثر اضول پزشکی امروز ، برگرفته از نظریه های پزشکی قدیم به ویژه دور آن پس از اسلام بوده است . یکی از گسترده ترین زمینه های تحقیق در علوم اسلامی که طی قرون متمادی توجه داشمندان مسلمان وحتی غیر مسلمان را به خود جلب کرده و هنوز زنده پویاست طب اسلامی است.طب اسلامی با نگارش نخستین دایره المعارف بزرگ پزشکی توسط <<علی ابن ربن طبری>>موسوم به<<فردوس الحکمه>> درقرن سوم هجری شکل گرفت وپس ازآن حکمای مسلمان دیگری نیز اقدام به نگارش دایره المعارف پزشکی کردند که معروف ترین آنها کتاب <<الحاوی>>رازی است .

مقایسه نگرش طب اسلامی وپزشکی مدرن به بیماروبیماری

ضمن تاکید مجدد به اینکه هدف هر دوطب ،سلامت انسان وجامعه است لکن در طب اسلامی نوعی جامع نگری به بیماروبیماری واز کل به جزء رسیدن مطرح است که شاید در پزشکی مدرن به دلیل گرایش های مختلف وتخصصی شدن رشته های پزشکی چنین نگرشی کمتر یافت می شود .در طب سنتی و به ویژه در طب اسلامی حکیم وطبیب در سایه تعالیم الهی وقرآنی یا مطالعات و تحقیقات علمی ابتدا فیزیولوژی ومتابولیسم بدن بیمار را خوب می شناسد وطبیعت وکارکرد بدن انسان را هماهنگ با عناصر اربعه موجود در طبیعت (آتش ،هوا،خاک)و فصول سال (تابستان ،بهار،زمستان وپاییز) به خوبی وبه سادگی هماهنگ بندی کرده وباشناسایی ۴ طبع واخلاط خونی شامل صفرا ،دم ، بلغم و سودا مزاج انشان را به ۴ نوع گرم و خشک ،گرم تر ،سردوتر وسردوخشک تقسیم بندی وزیر گروه هر کدام از این ۴ طبع ومزاج ، از رنگ صورت و چشم و زبان بیمار گرفته تا رنگ وشکل ادرار و مدفوع وحتی تعداد دفعات آن وبسیاری عوامل دیگر از جمله رفتار بیمار را مورد بررسی قرار می دهد وسپس با تشخیص بیماری به درمان آن می پردازد. از طرفی در طب اسلامی همواره تاکید بردقت وسلامت آنچه می خوریم شده توصیه به تعادل در خوردن وعدم پرخوری شده ، به نظات و پاکیزگی وبهداشت جسم وحتی روح وروان تاکید شده وروش های محتلفی برای تحصیل آنها تعلیم داده شده که همه اینها گواه شعار امروز<<پیشگیری بهتر از درمان است>> و در واقع به کارگیری صحیح اصول طب سنتی و اسلامی در زندگی و جامعه ، سلامت عمومی را تضمین و بیماری ها را از ریشه خشک می کند .نکته مهم دیگر در برخورد این نگرش با بیماروبیماری این است که پس از تشخیص بیماری ،طرح درمان یا باایجاد تغییر در عادت های غذایی برای تاثیر وتغییر در طبع و مزاج بیمار شده شخص ویابا تجویز داروهای گیاهی انجام می شود که همه از دل طبیعت واز سرچشمه بیکران نعمات خداوند نشات گرفته وضمن تاثیرات درمانی وخواص خودشان هیچ گونه ضرر تاثیر نامطلوبی هم در بیمار ندارد وسایر روش های درمانی نظیر حجامت،فصد خون،زالو درمانی و…نیز نه تنها هیچ ضرروزیان و تاثیر منفی برای بیمار وحتی افراد سالم ندارد بلکه موجب دفع انواع سموم از بدن ، رفع بیماری و تضمین سلامتی آنها می شوند و این در حالی است که با وجود پیشرفت های گسترده وچشمگیر در طب نوین واستفاده از ابزار وفناوری های پیشرفته ، پزشکان زحمتکش وخادم در این شاخه عموما برای تشخیص بیماری هاناگزیر از تمسک به روش هایی نظیر آزمایش ها ، تصویر برداری ونمونه برداری های سلولی هستند که اغلب برای بیمار زیانبار بوده ودر صورت کمک به پزشک برای تشخیص قطعی بیماری نیز به هر حال درمان به وسیله داروهای شیمیایی انجام می شودکه اکثر آنها ضمن درمان یک بیماری خاص ممکن تاثیرات نامطلوب دیگری در سلامت داشته باشد

منبع : روزنامه همشهری

نویسنده مطلب: دکتر مهدی فهیمی